De Britse roddelpers kon deze lente een week lang haar geluk niet op. Hier, in het regenachtige Londen, verbleef de vrouw die zingt als een walvis en zich gedraagt als Eva Perón. Ze logeerde in het Baglioni Hotel in Kensington, een Italiaans paleis waar een cappuccino vergezeld gaat van acht gigantische Belgische pralines op een glazen schoteltje. Al van het moment dat ze van het vliegtuig stapte, deden de eerste roddels de ronde. Mariah eiste bij haar aankomst, om twee uur's nachts, een rode loper omzoomd met witte kaarsen van een halve meter. Voorhaar zevendaagse trip bracht ze 50 koffers mee, een vrachtwagen om ze te vervoeren en vijftien man personeel. Ze kwam negentig minuten te laat op de Capital Radio Awards (waar ze de Outstanding Contribution to Music Award kreeg) omdat ze net een van haar nagels had gebroken! Ze bestelde voor haar 35ste verjaardag bij Harrods een levensgrote, naar haar evenbeeld gemaakte cake (17 patissiers werkten eraan; prijskaartje: 7.300 euro) en at er met moeite enkele kruimeltjes van! Haar entourage moest haar elke dag minstens een keer begroeten met “Goedemorgen juffrouw Carey, u ziet er vandaag bijzonder goed uit!” Kortom, gefundenes Fressen voor de tabloids.
Een interviewtje van een halfuur met de NV Mariah vergt slopende onderhandelingen met niet één, maar vier pr-luitjes. Om dan een kwartier voor onze afspraak te horen te krijgen dat het interview is uitgesteld. Miss Careys radio-optreden is een beetje uitgelopen. En dus is mevrouw Carey vijf uur te laat. Uiteindelijk staan we om halfnegen 's avonds te wachten, buiten aan het Baglioni Hotel, samen met vijftig fans, cd's in de hand geklemd. Geen spoor van een rode loper. Zowel de portier als de conciërge komen ons vragen wat we van plan zijn, alsof George Bush binnen zit ener verdachte rook uit onze schoenen opstijgt. Om kwart voor negen worden we vriendelijk verzocht het heiligdom te betreden.
De lift in, een gang door, de suite binnen, nóg een deur. En dan… het is alsof in deze grote, rechthoekige ruimte net een bom is ontploft. Overal kleren, lege waterflesjes en televisie-kabels van MTV. Speciaal voor de muziekzender wordt “The Superstar” omringd door enorme vazen vol bloedrode rozen en drie kolossale geairbrushte affiches van la Carey, een en al golvend haar, hoge hakken en een boezem waar de doorsnee Bond Girl bleek van wegtrekt. De meest succesvolle artieste ooit — met haar 160 miljoen verkochte albums moet ze enkel Elvis en The Beatles voor zich dulden — ligt breed grijnzend en in een zilverkleurige toga languit gedrapeerd op een beige sofa, haar schijnbaar meterslange dij ontbloot.
“Ik ben net even aan het uitblazen, darling,” giechelt ze.
Pr-dame nummer 1 komt in beeld met een fles: “Glaasje wijn iemand?”
Mariah: “Ik drink er eentje, als jij meedrinkt…” Zo gezegd, zo gedaan en we zetten een boompje op over haar outfit. “Wacht! Even mijn styliste erbij halen,” roept Mariah, terwijl ze zich bukt om zich — in een hoogst onstijlvolle, “gynaecologische” positie — te bevrijden van haar twaalf centimeter hoge hakken. We krijgen meteen een breed zicht op haar kont.
“Oh, het spijt me!,” toetert ze. “Maar er zijn alleen maar meisjes in de kamer, darling. (prutst aan haar schoen) Zin het er van McQueen? Ja? Wel, het is het moment om ze even uit te trekken. (kegelt schoen op de grond) En mijn jurk is van… (schreeuwt) June! Darling, we hebben je nodig! (fluistert) June is zó leuk. Ze gaat ons verlaten; het gaat hier echt triest zijn als ze weg is… (drukt de rug van haar hand tegen haar voorhoofd) Darling, welk decadent spul heb ik nu weer aan?”
Enter June, glas wijn in de hand: “Je jurk is van Sass & Biiiiide, darling!”
“En deze…” voegt Mariah eraan toe, terwijl ze met een vlindervormige diamanten ring en twee diamanten armbanden voor onze neus zwaait, “…zijn van Estate Collection.”
“Lamma,” gilt ze. “Zou je me een van mijn favoriete snacks willen brengen? Wil jij een olijfje, Sylvia? Dat is alles wat ik mag eten. Tja, ik ben op een olijfdieet. Eerlijk? Als ik een glas wijn wil, heb ik al te veel calorieën binnen om ook nog eens een maaltijd te nemen, dus eet ik kleine hapjes tussendoor. Het is nog handig ook. Als ik een sandwich eet, mors ik heel mijn gezicht vol en gaat mijn visagiste door het lint. Geef mij dus maar olijfjes en kleine hapjes en ik ben tevreden.”
Enter Lamma, met een kommetje olijven en een kommetje amandelnoten.
“Dank je wel Lamma, dit is perfect!,” straalt Mariah. Ze kijkt nog eens naar de olijven. “Die pitten gaan wel smerig zijn als ik met je praat… Hou je van amandelnoten?” (giechelt opnieuw)
Mariah Carey, 35, bekend als de meest onredelijke popster op onze planeet, is wellicht toch een beetje anders dan u haar zich voorstelt; boordevol bewondering voor zichzelf, een meedogenloze, maniakale manipulator of een fragiele Bambi die 54 assistentes nodig heeft om pakweg een wimper te krullen. Toch niet. Ze is eerder een figuurtje uit de Looney Tunes, een bulderende, flamboyante NewYorkse die veel meer warmte uitstraalt dan al haar komisch stunt-jodelen doet vermoeden. Ook al heeft ze op dit moment iets van een gedementeerde Romeinse keizerin. Geloof me, liever een halfuur Mariah dan drie dagen in het gezelschap van het hologram Beyoncé.
Ze heeft er overigens hoegenaamd geen idee van dat ze vijf uur te laat is. “Echt? Het spijt me zo, maar ik plan mijn agenda niet zelf. Dat weet je toch? Ik kom altijd wel opdagen, maar ik weet nooit wat er gaat gebeuren…”
“Mijn leven,” zegt Mariah, “is een vervloekte soap, een bi-raciaal melodrama.” Ze groeide op in Long Island, bij New York. Haar vader was een zwarte militair bij de luchtmacht, haar moeder een blanke operazangeres die door haar familie onterfd werd op het moment dat ze met een zwarte man trouwde. Ze gingen uit elkaar toen Mariah 3 was. Het gezin woonde in “krotten” en verhuisde dertien keer. Haar negen jaar oudere broer Morgan raakte verlamd en haar tien jaar oudere zus Alison kreeg een kind op haar 15de, werd een drugsverslaafde prostituee en raakte besmet met het HIV-virus. Ophaar 6de al moest Mariah zichzelf behelpen.
Als tiener was ze een zonderling, een freak die enkel troost vond in “die stem.” Ze wist dat die haar zou redden van de chaos, van de armoede. Vandaag zegt ze: “Ik heb de problemen uit mijn kindertijd nooit kunnen verwerken, want ik stapte rechtstreeks in een van de meest vernietigende relaties in de geschiedenis van de mensheid.” Op haar 18de ontmoette ze op een feestje immers haar mentor, de twintig jaar oudere Tommy Mottola, directeur van Sony Music Entertainment. Na vier jaar verkering trouwden ze. Hun huwelijksceremonie was geïnspireerd op die van Prins Charles en Lady Diana. Ze droeg onder andere een negen meter lange satijnen sleep. Mariah had eindelijk de stabiliteit gevonden die ze nodig had.
Nippend van haar wijn, en eindelijk tot rust gekomen, zegt ze: “in het begin was hij fantastisch, heel zorgzaam. Ik kwam uit de chaos, hij zorgde voor houvast. Hij was even passioneel over mijn muziek als ikzelf. Hij geloofde in mij.”
Maar hij was ook een oppermachtige, paranoïde controlefreak. “Ik trouwde omdat híj dat echt wou. Hij was te jaloers. Ik dacht dat hij na het huwelijk zou inzien dat ik er helemaal niet op uit was om een miljoen andere mannen te neuken.
Want zo ben ik helemaal niet. Het enige wat ik wilde, was gewoon een namiddagje uit met de vriendinnen, een dagje in een kuuroord, een beetje rondhangen, normale dingen; eens een ritje maken zonder dat hij me 55 keer belde en door het lint ging omdat ik niet thuis was. Als dat allemaal had gekund, dan waren we nu waarschijnlijk nog altijd getrouwd. Het heeft niet mogen zijn. Ik dacht dat een huwelijk onze relatie kon redden, zoals sommige mensen kinderen krijgen om hun huwelijk te redden. Maar dat is geen oplossing.”
Zonder zich te generen, wentelden Mariah en Tommy zich in hun extravagantie. Ze woonden in hun zelf ontworpen villa; twaalf slaapkamers, een opnamestudio, een balzaal, een schietbaan, twee zwembaden en een helikopter-platform. Mariah, een instant verkoopsfenomeen stond erop om haar duit in het zakje te doen.
“Ik had al een overeenkomst met Warner Brothers,” merkt ze op. “Ik had voor hen kunnen tekenen. Mensen weten niet dat ik de helft van alles betaalde. Ik wilde me nooit opgejaagd voelen zoals mijn moeder, die voortdurend op straat werd gezet omdat ze geen eigendom had. Ik wou dat iemand me toen een klap had gegeven, dat ik een of andere eikel was tegengekomen die me vlakaf had gezegd: ‘Ben je gek? Waarom betaal je zelf voor al die dingen!?’ Hij werd rijk van mijn succes. Hij werd schatrijk omdat ik elk jaar een nieuwe plaat uitbracht. Slechts één vrouwelijke platenbaas maakte het mij duidelijk. ‘Schatje, hij leeft op je kap. Wie houd je voor de gek?’ Maar daar dacht ik nooit aan, want ik was zo jong en onervaren. Ik dacht dat ik verliefd was, maar ik zag alles door een roze bril. Ik weet zelfs niet of ik verliefd was. Dat betekent dat ik het niet was. Toch?”
Meer en meer voelde ze zich gevangen in het enorme huis. “Wanneer je je opgesloten voelt,” zegt Mariah, “verlies je je levenslust. Wanneer ik door dat paleis wandelde, dacht ik soms: Wow! Ik ga hier eeuwig wonen, ik ga hier blijven spoken. Het was gigantisch. Maar ik hield ervan. Het was zo mooi. We bouwden het samen.”
Als ze niet aan het werk was, hield ze zich onledig met de inrichting van het huis. Ze lacht: “Weet je wat ik deed tijdens de weekends? Ik ging naar verfstaaltjes kijken. Het was altijd van: ‘Laat ons nog eens een architect opzoeken!’ (draait met haar ogen) Joepie! Als je 22 bent, is dat niet meteen wat je van een leuke dag verwacht. Maar ontsnappen was haast onmogelijk. Mijn manager was zijn beste vriend, mijn advocaat was ook zijn advocaat en zijn andere beste vriend. Iedereen die ik kende, stond op zijn loon-lijst. Ze waren allemaal doodsbang van hem.”
Ze scheidden in 1998. “Dat was een van de moeilijkste dingen die ik ooit gedaan heb,” zegt ze. “Ik geloofde echt dat ik naar hem zou terugkeren. Daarom schreef ik de song ‘Butterfly.’ Ik schreef: ‘If you should return to me / we truly are meant to be.’ Ik schreef het vanuit zijn stand-punt, want ik wilde dat hij dat tegen mij zou zeg-gen. Maar hij begreep het niet. Toen dacht ik: ‘Oké, ik moet weg. We moeten even uit elkaar. Ik moet eerst wat levenservaring opdoen en dan kom ik terug.’ Dat geloofde ik echt. Maar het liep anders. Er waren te veel rare dingen aan de gang. Het draaide uit op een intense strijd. En ik moest leren dat je niet kunt vechten tegen mensen die van vechten genieten, tegen veroveraars. Dergelijke mensen kicken op strijd. Ik niet. Ik wil plezier maken. Ik ben niet geïnteresseerd in al die miserie.”
Vanaf '98 volgde er een afkoelingsperiode van drie jaar. Sony was plots niet meer in haar geïnteresseerd. Mariah tekende een deal met Virgin voor 80 miljoen dollar en toen haar platen niet verkochten, kreeg ze nog 30 miljoen extra om op te hoepelen. Onmiddellijk daarna volgden de desastreuze; op haar leven gebaseerde film Glitter (releasedatum: 11 september 2001), een slaap- en eetstoornis en een kanjer van een depressie. Ze verscheen op MTV als een gibberende gekkin, een wrak, en ging er vervolgens helemaal onderdoor.
“Dat was het keerpunt,” zegt ze vandaag. “Niemand had op dezelfde manier kunnen doorgaan. Jaren lang, dag na dag, diep ongelukkig, geen enkele manier om me te ontspannen. Ik weet nu dat het onmogelijk is om zes dagen niet te slapen en nauwelijks te eten. Ik maakte daarnet een grapje over die olijven en amandel-noten, maar ik moet mijn lichaam voortdurend proteïnen voeren, zelfs al zijn het kleine hapjes, want ik ben het type dat niet even gaat zitten om te eten als ik druk aan het werk ben.”
Sinds '98 is ze in therapie, hoewel ze vandaag al veel minder frequent bij haar shrink passeert. “Ik ben dankbaar voor alles wat ik heb meegemaakt,” zegt ze. “Daardoor ben ik vandaag wie ik ben. Ik voel me verlicht door al die ellende. Die heeft me ertoe gedwongen om opnieuw op zoek te gaan naar mijn spiritualiteit. Ik wil niet preken, maar ik voelde dat ik het kind in mij was kwijtgeraakt.”
In 2002 stierf haar vader aan een zeldzame vorm van kanker. “We hadden onze relatie weer nieuw leven ingeblazen, nadat we een tijdje van elkaar vervreemd waren geweest,” zegt ze. “Mijn vader was een trotse man. Als zwarte moest hij vaak tegen discriminatie opboksen. Hij was een militair, had een hard leven. Mijn moeder is helemaal anders. Vrijgevochten, een operadiva: ‘Iedereen is cool, laat ons een liefdesteestje bouwen.’ Mijn vader was veel stijver, rechtlijnig ook. Maar toch had ook hij een funky kant.Ik heb veel van hem geleerd. Als je ouders scheiden, is het belangrijk dat je de standpunten en de ideeën van beide kanten hoort. Dus ben ik erg dankbaar dat ik die momenten met mijn vader alsnog heb gehad.”
Op The Emancipation of Mimi (Mimi was haar bijnaam als kind) hoor je haar vrije kant, de Mariah die zich amuseert. Weg is de torch-song troubadour. Haar legendarische stembereik — vijf octaven — wordt nauwelijks aangeroerd op deze hedendaagse r&b-hiphop-plaat. Ze gaat voor de kroon van Beyoncé, met de hulp van alle usual suspects: Snoop Dogg, Nelly, The Neptunes, Kanye West. Elke dag was het feest met de boys in de studio in L.A., tot zes uur's ochtends. Ze hervond haar zelfvertrouwen, niet langer belemmerd door wat zij “the corporation” noemt (ze staat nu onder contract bij Det Jam).
“Ik heb anderhalf jaar aan deze plaat gewerkt,” vertelt ze. “Ik heb alles gegeven wat ik had. De nummers eisten wel veel van mijn stem, maar ik heb ze zelf geschreven dus mag ik niet klagen. Soms liet ik mijn stem twee dagen rusten. Dan sprak ik niet, schreef alleen maar briefjes. Het is een van mijn twee favoriete platen geworden en ik begin er steeds meer van te houden. Dat gevoel had ik bij de vorige plaat helemaal niet. Mijn ziel lag er niet in. Nu wel, daarom heet het album The Emancipation of Mimi en niet (geaffecteerd) The Emancipation of Mariah Carey. Wie is dat trouwens?”
Vandaag voelt ze zich een stuk authentieker. “Tot nu toe was mijn muziek, op enkele snippertjes na, niet echt authentiek,” geeft ze toe. “Nu hoef ik me nergens over te schamen. Er is niets overgeproducet. Ik moest niet naar anderen luisteren, ik heb gewoon mijn buikgevoel gevolgd.”
Maar met uitzondering van talloze deelnemers aan de Idool-competities wereldwijd, die haar zang nog steeds als de standaard beschouwen, is niemand nog in haar muziek geïnteresseerd. Noch in haar extreem rampzalige leven. Ze zijn alleen geïnteresseerd inde mythische diva. Wat een domper op de feestvreugde dus dat het Baglioni Hotel in een persbericht verklaarde dat het hele gedoe met de rode loper en de kaarsen hun idee was.
“Denk je echt dat ik besefte of er een rode, groene of blauwe loper lag?” zucht Mariah. “Ik was buiten met mijn fans aan het praten. Ik kwam net met het vliegtuig uit Duitslanden het enige wat ik wilde, was mijn bed. Het is allemaal fake. Showbusiness is een façade. Op dit moment gaat het verhaal dat ik een diva ben die overal waar ze komt een rode loper eist. Het zij zo. Tralala.”
Capital Radio onderstreepte in een verklaring dat Mariah slechts tien minuutjes te laat kwam voor hun show. “In de kranten stond dat ik mijn nagel brak,” grijnst ze terwijl ze haar fijn gemanicuurde vinger opsteekt. “Het grappige is dat het verhaal klopt. Ik was in shock. Iemand weet dat ik mijn nagel gebroken heb! Maar ik ben er de hele show geweest. Het is erg flatterend maar ik denk niet dat ze anderhalf uur op mij zouden gewacht hebben. Kijk, ik ben niet bitter; ik haat de pers niet, ik weet dat iedereen zijn job moet doen. Ik vind het zelf wel grappig.”
Het is een bijna onuitgesproken regel in de showbizz: verspreid de waanzin, laat de journalisten je uitlachen, het publiek zich vergapen; de kranten vliegen de deur uit, net als de platen.
Uiteindelijk wint iedereen. Wie wil er nu redelijke, normale supersterren? Ze verontschuldigt zich ook niet voor haar entourage, die dienstdoet als menselijk schild. “Ik heb mijn eigen team samengesteld omdat ik anders niemand kon vertrouwen,” zegt ze.
De meest tot de verbeelding sprekende roddel ooit waren de puppies die ze backstage eiste om te kunnen aaien zodat ze tot rust kon komen. Als ze dat hoort, buldert Mariah het uit. “Ah, het verhaal van de puppies!” Haar haar vliegt alle kanten uit. “Weet je wat? Laat ze dat verhaal maar geloven ‘Breng me puppies! Nu! Ik eis Ierse setters, darling, en Schotse terriërs!’ Die roddel is ontstaan in Japan. Ik kocht er enkele (Shih-Tzu) puppies. Bing en Bong noemde ik ze. Schattig, hoor. Maar daarom schreeuw ik niet altijd en overal (knipt haar vingers): ’Breng mij puppies!’ Ik ben Joan Crawford niet. Och, het hoort er allemaal bij. En als dat de mensen intrigeert…”
Heeft ze nadelen ondervonden van al die roddels? “Weet ie, ik denk niet dat het de mensen iets kan schelen,” zegt ze. “Ze doen ook de moeite niet om mijn andere kant te ontdekken. Het is veel gemakkelijker om gewoon te geloven wat ze het laatst op het internet hebben gelezen. Je zou eens in mijn schoenen moeten staan. Een zwarte vader en een blanke moeder. Die onterving. Al die problemen waarmee ik niet in het reine kon komen. Al dat rare gedoe met mijn moeder en haar vreemde vrienden. Dertien keer verhuizen! De miserie met mijn broer en zus. Hoe zou jij je voelen in mijn plaats? Ik heb mijn grootste angsten onder ogen gezien. Ik zei het nog tegen mijn vader: ‘Ik ben nergens meer bang voor, zelfs niet voorde dood, want ik heb vrede met mezelf’.”
Mariah Carey leeft in een cocon — net als elke multimiljonair of wereldberoemde celebrity. Haar werknemers moeten ervoor zorgen dat ze ‘pauzes’ neemt tijdens promotiedagen, dat ze minstens vijf tot zes uur per nacht slaapt en dat ze constant ‘hapjes’ krijgt om niet in te storten (net als Kylie heeft ze een te lage suikerspiegel). Maar ze neemt zichzelf alleen seriéus als het om serieuze dingen gaat. Anders is ze altijd klaar voor een grap.
Tommy Mottola leerde haar zonder twijfel alles wat er over de business te weten valt. Het grootste deel van haar team zit al twintig jaar in het vak. Ze heeft weinig vrienden in het wereldje, omdat het bevolkt ismet lui die totaal verdoofd alleen maar voor zich uit staren. Bijna al haar vrienden kent ze van voor ze beroemd was. “Het zijn mijn echte vrienden, lui die me vroeger aan jobs als dienster hielpen.” Ze woont in Manhattan met haar Jack Russell, Jack. “Technisch gesproken is hij een bastaard, maar dat ben ik eigenlijk ook.” Er zijn zelfs twee websites gewijd aan Jack. Een daarvan is van een Japans meisje, dat verkleed als Jack naar Mariahs optredens komt.
Mariah lacht: “Haar pak heeft een witte vacht en een bruin oog en oor, net als Jack. Schitterend. Ik hou zielsveel van die hond. Ben jij een hondenmens? Jack zou je geweldig vinden, hij zwemt niet alleen, hij duikt ook onder water. Hij is de beste hond ooit. Iedereen is dol op hem.” Ze houdt van kuuroorden, jetskien en rollercoasters. Maar het liefste van al neemt ze haar echte vrienden — en Jack — mee naar een afgelegen tropische plek, ver van de paparazzi.
“Dat is waarschijnlijk mijn grootste diva-trekje,” besluit ze. “We luieren aan het water en we spelen onnozele woordspelletjes. En af en toe gaan we dansen. Op die momenten kan ik me pas echt ontspannen. Ik krijg anders nooit de kans om mijn vrienden te zien en eens over hún leven te babbelen.”
Wat zou Mariah Carey vandaag zijn als ze Mariah Carey niet was? &ldquo,Ik zou vloeren schrobben,” kirt ze. “Dat is een van de dingen die ik goed kan.”
Ooit nodigde ze een reporter uit om op en neer te springen op haar sofa (en neem maar aan dat het geen Ikea-model was). “Ik heb een geweldig sofa,” straalt ze. “Hij is echt enoooorm, darling! Beige als een teddybeer, en hij neemt bijna de hele kamer in, mijn zeemeerminkamer. De muren zijn blauw en glanzend, net de oceaan. Het tapijt is van sisal, net het strand. Luister, darling, als je naar New York komt, spring dan eens binnen. Dan kunnen we in mijn zeemeermin-kamer naar films kijken. We maken er een pyjamafeestje van. Ik meen het echt!”
Denkt ze nooit: ‘Mijn leven is uitzinnig en dat allemaal omdat ik die hoge noten haal?’ “Omdat ik die hoge noten haal?,” denkt ze luidop. “Zo heb ik het nog nooit bekeken. Eerlijk, ik heb altijd geloofd dat ik dit leven zou leiden. Ik had nooit gedacht dat het zo ver zou komen dat de tabloids verhaaltjes over mij zouden verzinnen. Maar ik wist dat ik ging zingen, dat ik een mooie carrière zou hebben. Ik wilde beroemd worden, helaas wist ik niet wat dat allemaal met zich zou meebrengen. Maar ik klaag niet. Voor hetzelfde geld was ik nu vloeren aan het schrobben en met de radio aan het meezingen. Ellende.”
Plots wordt de kamer overspoeld door kakelende vrouwen die, met een glas wijn in de hand, druk discussiëren over wie er nu wiens beste vriendin is.
Bye bye Mariah. Prachtige rozen, trouwens.
“Vertel je lezers dat er een diva-moment was tijdens ons gesprek,” gilt de feilloze stemvirtuoos nog na. “Schrijf dat ik rozenblaadjes naar je voeten gooide terwijl je de kamer verliet! Anders zouden ze je toch niet geloven.”