Eén ding is zeker: Als Mariah Carey haar mond opendoet, wordt er geluisterd. Niet alleen zingend, maar ook pratend weet zij de aandacht op zich te vestigen. In een openhartig interview vertelt 's werelds beste zangeres hoe het was om als lelijk eendje met slechte rapportcijfers op te groeien in een gebroken gezin…
Het is nog maar 3½ jaar geleden dat Mariah Carey de wereld versteld liet staan met haar vocale bereik van zes octaven en haar debuut-single “Vision Of Love,” die haar onmiddellijk de mega-supersterstatus opleverde. Haar album Mariah Carey werd binnen de kortste keren driedubbel-platina en zij mocht de ene na de andere Grammy Award in ontvangst nemen. Slechts een jaar eerder wist Mariah maar met de hakken over de sloot haar middelbare school-diploma te halen aan de Harborfields High School en niemand van haar mede-scholieren had toen gedacht dat dit tengere bakvisje ooit uit zou groeien tot een mooie mega-zangeres. Bovendien stond Mariah bij de leraren bekend als een dametje dat haar mondje wel kon roeren en dan bedoelen we niet zingend.
“Ik was echt wat je noemt een troublemaker. De leraren konden mijn bloed wel drinken. Maar ja, ik had ook geen gemakkelijke jeugd. Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik nog maar 3 jaar was en bij het bereiken van de eindexamenklas was ik al 13 keer verhuisd en dus ook net zo vaak van school verwisseld. Hogere cijfers dan zesjes haalde ik niet en ik was in die tijd een ontzettende bitch. Ik reageerde al mijn frustraties op anderen af. Ik was een broodmagere krielkip en had last van puistjes. Bovendien had ik grote emotionele problemen met mijn gemengde ethnische achtergrond. Mijn vader is Venezuelaan en mijn moeder Iers. Ik ben dus niet zwart en ook niet blank, maar iets er tussenin. In het begin van mijn carrière kreeg ik veel kritieken in de trant van ‘dat blanke meisje probeert te zingen als een negerin.’
“Maar dan wisten ze niet dat ik deels blank en deels negerin was. Maar eigenlijk voelde ik me geen van beiden. Ik was echt wat je zegt een moeilijk geval, een kruitvat van frustraties. Gelukkig heb ik de laatste jaren geleerd ermee om te gaan. Hoe ik me nu voel? Niet blank, niet zwart, maar gewoon mezelf.
“Ondanks dat ik toen natuurlijk al aardig kon zingen, liet ik dat op school nooit merken. Ik zong vanaf mijn tiende in verschillende gospelkoren, maar de meeste van mijn klasgenoten en ook de leraren hebben dat absoluut nooit geweten. Verleden jaar ben ik naar een reünie van één van mijn oude scholen geweest. Ik kreeg daar allerlei complimenten van leraren die vroeger een bloedhekel aan me hadden. En jongens op wie ik vroeger heimelijk verliefd was, maar die mij natuurlijk nooit zagen staan, zaten nu met open mond naar me te staren en durfden geen woord tegen me te zeggen. Nee, ik kan niet zeggen dat ik veel vriendjes heb gehad op school. De jongens die er wel goed uitzagen, bleken allemaal een rotkarakter te hebben. Het is triest, maar het lijkt wel alsof de meest in het oog springende mannen juist de minst aansprekende persoonlijkheden hebben.”
Moeder Patricia, een professioneel operazangeres, voedde kleine Mariah helemaal alleen op. “Zij heeft het geweldig gedaan,” vindt Mariah zelf. “Ik ben heel zelfstandig en dat heb ik aan haar te danken. Zij bracht me bij altijd in mezelf te blijven geloven en door te gaan met werken totdat je je doel bereikt hebt. Ze vertelde mij: ‘Zeg nooit: MOCHT ik ooit beroemd worden, maar: ALS ik later beroemd ben.’ Die woorden hield ik altijd in mijn achterhoofd. Het succes kwam gelukkig heel snel, maar ik had beslist niet opgegeven, ook als het allemaal wat langer had geduurd. Wilskracht is de sleutel van al het succes.
“En je moet natuurlijk een beetje talent hebben. Sommige mensen redden het alleen met wilskracht en een heleboel geluk. Maar geluk raakt op den duur uitgeput, terwijl je met talent en hard werken alleen maar beter kan worden. Toen ik in '91 mijn tweede cd Emotions uitbracht, werd ik gekozen als populairste en meest succesvolle popster van Amerika, samen met Vanilla Ice. Vanilla Ice is nou precies zo'n voorbeeld van een artiest die alleen maar ontzettend veel geluk heeft gehad. Want waar is Vanilla Ice nu? Precies, ik bedoel maar!”
Na de succesvolle live-cd MTV Unplugged van vorig jaar bracht de zangeres afgelopen maand alweer een gloednieuwe plaat uit: Music Box. Hiermee is Mariah één van de meest productieve popsterren van de laatste vijf jaar. “Ik heb een panische angst dat het morgen misschien allemaal voorbij zal zijn. Er zijn popartiesten die een succesvol debuut maken en daarna lui achterover gaan zitten. Vaak worden ze dan voorbijgestreefd door hun eigen succes. Kijk naar Hammer of Bobby Brown. Die zijn nu een stuk minder populair dan tijdens hun eerste cd. Of Vanilla Ice, haha. Ik heb mezelf ertoe aangezet vlak na mijn debuut meteen met een tweede plaat te komen. Terwijl de eerste nog hoog in de charts stond, had ik alle songs voor Emotions al geschreven en stond ik ze al op te nemen in de studio. Ik wilde Emotions eigenlijk nog veel eerder uitbrengen, maar mijn platenmaatschappij Sony Music, en met name directeur Tommy Mottola, vond dat niet verstandig en raadde mij aan nog even te wachten. Tommy was de enige naar wie ik in die tijd luisterde. Ik luister nog steeds naar hem, want ik ben inmiddels met hem getrouwd, haha.
“Ik weet niet wat het is met mij. Ik ben best wel ontspannen en rustig in de omgang, maar als het om muziek maken gaat, gaat er een soort knop om en word ik opeens een heel ander mens; een veel hectischer, gedrevener, bijna manisch persoon. Het lijkt wel of ik dan gestuurd wordt één of andere inspirerende kracht. Misschien heb ik een gespleten persoonlijkheid en zit er diep in mij wel een wild muziekbeest.”
Music Box werd weer een typisch Mariah Carey-album genoemd. Net als haar vorige platen bevat Music Box veel gospel-achtige ballads en dansbare pop-songs. Sommige critici vinden dat de zangeres muzikaal op een dood spoor zit. “Ik heb die kritieken gelezen en vind ze onterecht. Ik bedoel, ik weet precies wat ik kan en welke muziek mij het meeste aanspreekt. Ik ga nu opeens mijn muziekstijl niet veranderen, omdat een of andere criticus vindt dat ik met mijn tijd mee moet gaan. Ik zie mezelf bijvoorbeeld niet ‘Smells Like Teen Spirit’ of zo zingen. Er zijn mensen die op mij uitgekeken zijn; nou, da's dan jammer, maar ik voel me gewoon het lekkerst met de muziek die ik maak. Met mijn muziek zee ik: Hier ben ik! Je hebt me maar te nemen zoals ik ben. Ik heb mezelf nooit laten leiden door mode-grillen. Ik mijd alle trendy mode-verschijnselen, want het lijkt me vreselijk om over 20 jaar op mijn loopbaan terug te kijken met een schaamtegevoel van: Jezus, wat zag ik er toen belachelijk uit!, of: Waar was ik toen in hemelsnaam mee bezig?! Ik denk dat als je gewoon jezelf blijft, je het nog het langste kan volhouden. En dan hoef je je achteraf ook nergens voor te schamen.”