Wegens verplichtingen elders, Amerika in dit geval, en door de onmogelijkheid om haar schema at te stemmen op het televisieprogramma-schema hier, lukte het haar niet deze kant op, te komen. En als Mozes niet naar de berg kan komen, komt de berg wel naar Mozes. Op naar Londen dus. Want daar deed de uit New York afkomstige Mariah wél een TV-show. In afwachting van haar komst vroeg ik me af hoe ze zou zijn. Is ze niet heel arrogant geworden nu ze zo'n grote ster is? Maar gelukkig, dat viel reuze mee.
Mariah is dol op bloemen, gebruikt het liefst honing in haar thee, haar favoriete frisdrank is Coca-Cola, ze eet geen vlees (af en toe wel wat vis), gaat graag winkelen, is 21 lentes jong en heeft twee katten en een jong hondje, Princess.
Haar moeder is zangpedegoge en bracht haar de allereerste beginselen van de zangkunst bij. Op haar derde verliet haar vader het ouderlijke huis, veertien jaar later gevolgd door Mariah zelf. Ze vertrok overigens niet met ruzie. Ze ging op zichzelf wonen en probeerde de kost bij elkaar te scharrelen met serveersterswerk's avonds.
De nachten bracht ze niet door in bed zoals ieder normaal mens, maar in een platenstudio. Overdag sliep ze. Dat is, hoe gek het ook mag klinken, no geen drie jaar geleden…
“Oh, ik heb zo verschrikkelijk veel baantjes gehad. Steeds werd ik ontslagen omdat ik mijn werk niet zo goed deed. ik vond dat werk zo verschrikkelijk. In mijn hoofd was ik altijd bezig met muziek. 's Nachts zat ik met mijn schrijfmaatje in de studio. Ik werkte in die eettent tot een uur of twaalf en dan ging ik vervolgens naar de studio. Tot de volgende morgen een uur of zeven. Daarna ging ik naar huis, sliep de hele dag en ging tegen zevenen weer aan het werk.”
Zo ging dat z'n gangetje tot de dag dat ze ene Brenda K. Starr ontmoette.
“Brenda had een dansen zanggroep.”
Hoe heeft ze haar leren kennen?
“Wel ik had een paar vrienden die in haar band speelden. De ene speelde keyboard en de ander drumde. Op een dag verliet één van de zangeressen de groep. Toen hebben m'n vrienden tegen Brenda Zegd: ‘Wij weten nog wel iemand.’ Ze hebben me echt aanbevolen.”
Uiteraard werd ze aangenomen. En alhoewel de twee dames in wezen konkurrenten waren, is het Brenda die Mariah uiteindelijk aan een platenkontrakt heeft geholpen. Ze sleepte Mariah namelijk mee naar een party bil Sony Music en speelde vervolgens een demo-cassette door aan de grote baas van de platenmaatschappij, Tommy Motola.
“Ik verwachtte niet dat hi er naar zou luisteren. Maar dat dee hij dus wel. Toen hij van het feestje naar huis reed, beluisterde hij het in de wagen. Hij vond het zo goed, dat hij meteen rechtsomkeer maakte om te kijken of ik nog op het feestje was. Niet dus. Ik was al naar huis. Enkele dagen later belde hij me. Nou ik kan je verzekeren, dat is wel even slikken. Ik was stomverbaasd en kon het echt niet geloven. Dat was waar ik nu al een jaar naar snakte, een platenkontrakt!
Je probeert steeds maar weer mensen bereid te vinden om naar je bandje te luisteren. Dat lukte me soms wel, maar meestal waren het mensen die niet zoveel te vertellen hadden. Die deden wel net alsof, maar ondertussen hielden ze je met vage beloftes aan het lijntje. Het komt er op aan die ene man die wel iets te vertellen heeft, op het juiste moment tegen het lijf te lopen. Dat gebeurde nu, dus ging ik er de volgende dag samen met mijn moeder heen en daarna is het balletje aan het rollen gegaan.”
Da's wel erg zacht uitgedrukt! want haar debuutalbum werd X-aantal keer platina, ze kreeg de ene award na de andere en binnen no time was Mariah een superster. Maar dan wel eentje zonder enige vorm van sterallures.
“Zo snel is het ook weer niet gegaan, hoor. Het heeft alles bij elkaar toch wel een klein half jaar geduurd vooraleer de CD af was. heb ik nog eventjes de tijd gehad om aan het hele cirkus te wennen. En als je nog zo jong bent, lijkt alles wel veel langer te duren dan het in werkelijkheid heeft geduurd. Bijvoorbeeld die periode tussen het moment dat ik van school kwam en de dag dat ik een platenkontrakt kreeg. Ik heb eigenlijk nooit beseft dat dat maar anderhalf aar is geweest.
Terugkijkend lijkt dat zo'n verschrikkelijk lange periode. Ik veronderstel dat dat kwam, omdat ik mijn hele leven alleen maar daar naar toe heb gewerkt. En dan zeggen mensen wel eens: ‘jee, het is wel hard gegaan met jou, hé.’ En dat is ook wel zo, daar ben ik ook heel dankbaar voor, maar om zover te komen, dat heeft voor mij mijn hele leven geduurd. Begrijp je wat ik bedoel? bedoel oefenen en heel veel dinger opzij zetten, dingen die andere kinderen wel allemaal deden.”
Wat kreeg je ervoor terug behalve een heleboel geld?
Kijk, het allerbelangrijkste in mijn leven is muziek maken. Dat is het gemakkelijkste voor mij, en alles wat daar omheen zit, promotie en zo, is natuurlijk ook wel belangrijk, maar voor mij komt dat op de tweede plaats. Het belangrijkste en dus het meest dankbare, is voor mij toch mijn muziek en ervoor zorgen dat ik steeds beter word.
Nu is er je tweede album, Emotions. Wat is het verschil met je eerste?
Ik denk en hoop dat je op Emotions meer Mariah Carey hoort, meer van mijzelf. Want deze keer wilde ik mezelf veel meer laten gaan, in plaats van te proberen om het steeds maar perfekter te krijgen. Omdat het niet gaat om perfektie. Het gaat om gevoel, om emoties.
Heb je trouwens een idee boe mensen jou zien?
Geen idee. Dat is heel moeilijk voor mij, want toen de eerste plaat uitkwam, was ik veel verlegener dan ik nu ben. nu ben ik hel nog wel een beetje. Maar op die eerste plaat, was ik mezelf niet. Als jij een goede vriend van me was, zou je weten dat ik onder vrienden helemaal niet zo verlegen ben. Op Emotions wil ik meer overkomen zoals ik in werkelijkheid ben. Op de Emotional-video bijvoorbeeld, dat is echt zoals ik ben, lol trapoen met m'n vrienden. En ik denk dal het goed is dat ık nu zo overkom, ir plaats van als een stijf poppetje dat maar een beetje staat te zingen. Zo ben ik helemaal niet, weet je.
In het begin werd je vaak vergeleken met Whitney Houston. Is dat niet vervelend?
Nee hoor. Want het is gewoon niet zo. Okee, op m'n eerste plaat heb ik dezelfde producer gebruikt als zij en dan gaan mensen natuurlijk al snel zeggen: “precies Whitney Houston.” Daarom heb ik dat op deze plaat ook niet meer gedaan.
Doe je iets speciaals om je stem goed te houden?
Ik probeer zoveel mogelijk te slapen, maar dat is niet makkelijk voor me.
Eet jij ook zo graag hamburger als Whitney?
Nee, want ik eet helemaal geen vlees!
Hoe belangrijk was je uiterlijk voor je carrière?
Oh, iedereen wil er goed uitzien en het is duidelijk dat dat een hele belangrijke rol speelt in dit vak, maar voor mij is het belangrijkste “lichaamsdeel” toch mijn stem.